Ndërkohë që politikanët vendës deklarojnë se 120 ditëshi është “shtyrja e fundit” dhe se “nuk do të ketë shtyrje tjera” për zgjidhjen e çështjes së Kosovës, shtyrja re “troket në derë”.Në të vërtetë, për ata që e kishin kuptuar drejtë fjalën e ndihmëssekretarit amerikan të shtetit, Daniel Fried, të shprehur një muaj më parë se “E ardhmja e Kosovës mund të zgjidhet në muajt që i paraprijnë takimit të ardhshëm të Aleancës Veriatlantike”, paralajmërimi se “pavarësia e Kosovës vjen në pranverën 2008” nuk do të duhej të paraqiste ndonjë befasi. Ata nuk do të duhej të befasoheshin edhe nëse  “pranvera vonohet”, duke pasur parasysh gjitha vonesat që kanë ndodhur deri më tash në procesin e “zgjidhjes së çështjes së Kosovës”.

Vrojtime hyrëse

Nëse kërkohet një pikë e përbashkët në “lumin e madh” të deklaratave rreth Kosovës dhe të ardhmes së saj, të cilat, kohëve të fundit, po përjetojnë një “inflacion të paparë”, më duket se në vendin e parë mund të vendoset vërejtja që theksojnë, pothuajse të gjithë që flasin dhe shkruajnë për Kosovën : Evropa duhet të veprojë shpejt në Kosovë.

Kur kërkohet arsyja për një veprim të shpejt, në parim, theksohet se status quoja në Kosovë mund të shpjerë në “shpërthim të tensioneve” në rajon dhe në Ballkan, gjë që do të mund të reflektohej në sigurinë dhe stabilitetin e tërë rajonit.

Nëse është kështu dhe, sipas mendimit tim,  pikërisht është ashtu, atëherë përgjegjësit për shpërthimin e mundshëm  të tensioneve nuk duhet kërkuar jashtë rradhëve të atyre qendrave vendimmarrëse që kanë marrë përsipër “ta zgjidhin çështjen e Kosovës”.

Brendapërbrenda atyre rradhëve duhet kërkuar edhe ato qarqe të bashkësisë ndërkombëtare që patën  qasje të gabueshme ndaj Kosovës dhe çështjes së saj të cilat, drejtpërsëdrejti ose në mënyrë të tërthortë, mund të prodhojnë pasoja të pariparueshme për të ardhmen ndërkombëtare të saj.