Një ngjarje tragjike në Himarë të Shqipërisë që, për pasojë, pati një të vrarë minoritar grek, nuk mund të kualifikohet ndryshe veçse një akt kriminal. Edhe pse  akti u dënua, Athina zyrtare, të thuash, u tmerrua, pa vra mendjen se asnjëherë më asnjë rast nuk kishte reaguar në vrasjet e shqiptarëve në Greqi. Për derisa në Maqedoni ende janë të freskta provokimet që iu bënë shqiptarëve në lidhje me historinë e tyre në një tekst enciklopedik, arrijnë provokimet e reja në një tekst shkollor në të cilin Kosova paraqitet si “krahinë e Serbisë”. Dhe, më në fund, edhe pse zyrtarë serbë që marrin leje për të hyrë në Kosovë për “qëllime fetare”, ata kryejnë mision politik dhe ky akt shpejt  harrohet prej institucioneve të Kosovës  deri sa të mos e vizitojë  një tjetër zyrtar serb, me të njëjtin mision.

Theksime nga fjala e mbajtur në Klubin për Politikë të Jashtme (26 korrik 2010) në lidhje me mendimin e Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë
Po filloj me tri sugjerime.
Së pari, euforia që na kapluar me mendimin e shprehur të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë në lidhje me ligjshmërinë e shpalljes së pavarësisë së Kosovës do të duhej të na kalonte sa më shpejt dhe mundësisht të na kthehej në energji krijuese për ta materializuar atë.
Së dyti, mendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë nuk do të duhej të sherbente si “mbulesë” për ngecjet në zhvillimet e brendshme.
Së treti, duhet të jemi të vëmendshëm se mendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë është këshillues, e jo obligues.
Nuk ka dyshim se kemi të bëjmë me një mendim shumë të rëndësishëm për Kosovën dhe të ardhmen e saj, veçanërisht nëse dimë ta kapitalizojmë.
Vetëm merrni me mend se po të kishim një mendim të Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë tjetër, të kundërt me këtë, se për çfarë do të mund të diskutonim sot.